Η πρόωρη έξοδος και η λάθος επιλογή

Το αμέσως προηγούμενο χρονικό διάστημα είχαν ενταθεί οι φήμες και οι ψίθυροι για αλλαγές στο Ασφαλιστικό εν όψει Ιουνίου και νέας παρέμβασης της τρόικας με αλλαγές προς το επαχθέστερο για όρια ηλικίας και προϋποθέσεις συνταξιοδότησης. Ολα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα δημιουργία κλίματος πανικού και αβεβαιότητας που έχει οδηγήσει πολλούς ασφαλισμένους στα πρόθυρα της συνταξιοδότησης ακόμη και με πρόωρες - μειωμένες συντάξεις.

Μέσα όμως στο μετεκλογικό περιβάλλον φαίνεται πως δεν προωθούνται αλλαγές σε ασφαλιστικά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα δίνοντας μια ανάσα σε όσους βρίσκονταν με το ένα πόδι στην έξοδο αναμένοντας με αγωνία τον Ιούνιο. Ιδιαίτερα οι μητέρες ανήλικων τέκνων, για τις οποίες είχαν ενταθεί οι φήμες για κατάργηση των δικαιωμάτων ακόμη και των θεμελιωμένων, βρίσκονταν σε μια κατάσταση άμεσης απόσυρσης από την αγορά εργασίας και εξόδου στη σύνταξη.

Ομως θα πρέπει να τονίσουμε εδώ πως έξοδος σε πρόωρη σύνταξη σημαίνει μείωση επί του τελικού ποσού έως 30%. Ενα ποσόν το οποίο ακολουθεί τον συνταξιούχο εφ' όρου ζωής ως μείωση και δεν αναπληρώνεται οποτεδήποτε στο μέλλον.

Ετσι λαμβάνοντας υπόψη από τη μια μεριά το γεγονός ότι τα θεμελιωμένα δικαιώματα, καθώς φαίνεται, δεν θίγονται αλλά και το ότι δεν διαφαίνονται στο άμεσο μέλλον αλλαγές που ανατρέπουν όρια ηλικίας και προϋποθέσεις συνταξιοδότησης, θα ήταν καλύτερο οι ασφαλισμένοι που έχουν σταθερή εργασία που οικονομικά αποδίδει σε αποδοχές ποσά μεγαλύτερα από εκείνα που θα έπαιρναν ως συνταξιούχοι να μη σπεύδουν στην πρόωρη συνταξιοδότηση και στη λήψη μειωμένης σύνταξης. Είναι εύκολο να καταλάβει κανείς ότι έτσι απομειώνουν την αγοραστική τους δύναμη και εν τέλει οδηγούνται βεβιασμένα σε μια λάθος επιλογή που τους ακολουθεί, όμως, στο εξής.